Yalnızlığa yelken açıyorum.
Boynumda dümen,
vazoda papatyalar.
Küçük mutluluklar peşinde,
kendimi yaşamaya bırakıyorum.
Neredeyse kaderci olacağım.
O kadar inandım,
her şeyin olacağına vardığına
sözlerin ve gözyaşlarının
kendi zamanlarını bildiklerine.
2 Nisan 1994, İstanbul
No comments:
Post a Comment